maandag.

Relaxed uitgeslapen tot kwart over tien. Er was een uitvaller dus hebben ze mij als eerste laten liggen. Stel je voor dat ik uit mijn bed was gevallen; dan hadden ze me mooi te laat gevonden. En ik moet dat allemaal maar normaal vinden.
Nog niet een half uur de ogen los of ik had al ruzie met die nieuwe van de keuken, want ik mocht niet over de denkbeeldige rode stippellijn. Omdat ik niets zag en zelf koffie stond in te schenken, flipte dat wijf volledig. Wa-wa-wa, dit en dat. Gelijk de portier erbij gehaald, alsof hij wel denkbeeldige stippellijnen ziet, en die heeft het gesust. Natuurlijk bij het weglopen flink gemorst met de koffie. Ze moet niet denken dat ze zo met ons om kan gaan.
Met mevrouw Almhof en mevrouw Mastenbroek afgesproken om morgenmiddag ongewassen naar het winkelcentrum te gaan om mensen te choqueren. Vooral Mastenbroek kan stinken als het achtereind van een vuilniswagen als zij haar nachtluier 's morgens niet verschoont. Vorige keer hebben we naast de slagerij gestaan omdat de gebraden-kippetjescaroussel zo lekker ruikt. De slager wilde ons weghebben omdat er klachten waren geweest, maar dat vonden wij niet gepast. Toen hebben we het op een akkoordje gegooid. Wij drie zakken kipkluifjes, hij rust. Ging die mafkees nog op in ook. Met andere woorden: we gaan er morgen zeker even langs.
De middag rondgehangen in de hal en omdat iedereen liep te zeiken, zijn we naar de bakker gegaan. Om zes uur met onverkochte tompoucen teruggegaan naar de hal. Weer weggestuurd. Gescholen voor de regen in het hok van de tuiniersdienst. Toen we er weer in mochten, zagen we mevrouw Assemook struikelen in de gang. Van de zes hechtingen in haar onderlip hebben we foto's gemaakt voor het bewonerskrantje. Zal er wel weer niet in komen, want ze censureren alles.
Samen met mevrouw Rosenblatt de kantelramen van de keuken met hobbylijm dichtgelijmd als vergelding voor het stuitende gedrag van die nieuwe van de keuken. Rosenblatt weet als geen ander hoe je je moet wreken. Samen Mad Max III op dvd gekeken. Omdat we het avondeten hadden gemist, zijn we bapao's bij de Chinees gaan halen. Ieder drie, veel te veel op mijn leeftijd. Mevrouw Rosenblatt boerde op weg naar huis als een bezetene. Zelfs auto's die langsreden toeterden. Echt lachen.
Op bed naar Discovery Channel gekeken. Het ging weer over Adolf Hitler. Ik denk dat ik hem ondertussen beter ken dan mijn overleden echtgenoot.

dinsdag.

Tering. De witte wijven stonden al om half negen aan mijn lakens te trekken. Wat is het toch een stelletje stinkhoeren. Uit boosheid geen zin in de muesli die ze me durfden voor te schotelen. Vroeger had je merkmuelsi, tegenwoordig hebben ze van dat goedkope oostblokhaver met snoeiharde rozijnen. Kost je je gebit.
Ze hebben al mijn kieren met de washand geraakt, dus ons hele plannetje om naar het winkelcentrum te gaan, is in duigen gevallen. Ben benieuwd wie er geluld heeft. Met Almhof naar de videotheek gegaan om de horrorafdeling overhoop te halen. Jammer dat Mastenbroek er niet bij was. Ze had het geweldig lachen gevonden, want zij heeft ook niets met gruwelijke films. Zij houdt alleen maar van sport. Soms zitten we op haar kamer de hele middag naar golf te kijken. Ze heeft maandenlang bij haar familie gezeurd om een schotelantenne. Niemand gaf thuis, totdat ze de notaris had gebeld om haar testament te wijzigen. De dag erna stonden drie familieleden elk met een monteur in haar kamer. Haar schotels zijn groter dan die van Wijdzicht zelf.
Onderweg naar huis kwamen we mevrouw Dekker tegen, dus meteen even twintig euro afgetroggeld. We hadden haar laatst betrapt bij de fruitautomaat van snackhal Lejo. Ze zei dat ze er net een eurootje had ingegooid en eigenlijk niet wist wat ze deed, maar daar geloofden we niets van. Ze had zo'n fanatieke blik in d'r ogen, niet mooi meer zeg. Bovendien had ze met een patatvorkje de startknop klem gezet. Dat doe je niet als je niet weet waar je mee bezig bent. We hebben gedreigd het aan de leiding te vertellen en daar reageerde ze zo heftig op, dat we haar eens in de zoveel dagen een paar tientjes afhandig maken.
Na die coole daad gingen Almhof en ik midden op het fietspad lopen. Iedereen die er wat van durfde te zeggen, hebben we de waarheid verteld, over de tweede wereldoorlog enzo. Houden ze meteen hun muil. Echt, soms is het te gek dat we de oorlog hebben meegemaakt. Je hoeft er maar over te beginnen en je krijgt al gelijk. Ik snap die joden wel, ik zou ook mijn stinkende best doen om de oorlog levend te houden. Anders ben je een volk net als alle andere. Moet je niet aan denken.
Nadat ik om half twaalf een boer had gelaten in het sleutelgat van de kamerdeur van mevrouw De Bree (kutwijf, ik vertrouw haar niet, ze lult teveel) ben ik gaan slapen. Om half vier wakker geschrokken van het gestamp van de bovenbuurvrouw. Wat een koe is dat toch. Gelukkig terminaal dus dat zing ik nog wel even uit. Op de Box waren ongecensureerde negerclipjes. Zeven gezien, toen vond ik het wel genoeg geweest en was die bitch van boven ook weer rustig.

TERUG