We hebben niets door, maar er wordt overal om ons gelachen. Ik zal het maar 'ns gewoon recht voor z'n raap zeggen: Nederland is al sinds jaar en dag het plaskruis van de wereld. De mensen doen met ons wat ze willen. Ik wil het geen samenzwering noemen, maar wie zegt mij dat de Chinezen niet op een dag hebben besloten Li Hong Po naar Barendrecht te sturen om een grap uit te halen met die rare Hollanders? Want wie schetst mijn verbazing als ik laatst rustig naar het oerhollandse Studio Sport zit te kijken om te zien hoe de finale van het NK tafeltennis overtuigend wordt gewonnen door eerdergenoemde Li, die met 11-7, 11-7, 11-7, 11-4 en 11-7 veel te sterk was voor haar 'landgenoot' Mei fah Yo uit Dokkum? Niemand, beste lezer, niemand schetste mij die avond mijn verbazing. En weet u hoe dat komt? Dat komt omdat het niemand in Nederland een reet interesseert dat het vaderlandse tafeltennis wordt gedomineerd door de firma Sambalkaas & Bamidrop. Wij zijn liever en vooral bezig met verhaaltjes van vroeger, ons zo liefdevol en kundig naverteld door opperfrik Mak. We smikkelen van onze historie. Is het u nooit opgevallen dat als Nederlanders over mooie dingen praten, zij altijd de verleden tijdsvorm gebruiken? Nederlanders gaan nooit wat doen, nee, zij hebben altijd iets gedaan. We voeden er onze onzekerheid mee, en dat wordt scherp in de gaten gehouden door mensen uit andere landen. Nogmaals, dit is geen samenzwering, zo wil ik het niet noemen, maar ik weet zeker dat de wereld van Nederland af wil. Ik heb op internet naar de Argentijnse staatstelevisie gekeken en daar was de overwinning van Li op Mei Fah prominent op het journaal. De nieuwslezer kon zijn lachen bijna niet inhouden. Nederland was alweer voor het lapje gehouden. Nota bene door die saaie Chinezen. Een giller!
Echt, er zijn legio voorbeelden die tezamen een overtuigend bewijs vormen voor de slechte bedoelingen die de wereld heeft met dat rare landje onder de zeespiegel (waarmee ik de Grande Finale eigenlijk al een beetje verklap). De wereld zegt: Nederland, dat malle plekje zonder identiteit, zonder gevoel voor eigenwaarde, met dat laffe volkje dat alles zo goed op orde heeft om te maskeren dat het eigenlijk het debiele broertje van de zigeunerfamilie is; dat land is het beste land om als uitvalsbasis te dienen voor rotzooischoppers. We staan hoe dan ook al bekend als het volk met de grootst verbaasde ogen, dus we zouden nooit vermoeden dat om de hoek de rommel van de wereld wordt gefabriceerd. Bommen, raketten, nucleaire deeltjes, kunstmest en ga zo maar door. Bush kan Nederland zo aanvallen: wij nemen niet eens de moeite om onze massavernietigingswapens te verstoppen. Die liggen ondertussen in iedere kelderbox. Weten wij veel! Vanwege onze ongebreidelde tolerantie laten we gewoon alles toe. Werkelijk sneu als je het goed beschouwt.
Laatst ontvouwde zich ook weer wat. Ik heb namelijk altijd gezegd dat ik 9-11 heb zien aankomen. Dat kwam zo: eerst reed ik altijd met buslijn 119. Toen op een dag had de busmaatschappij zomaar een ander nummer gekozen. 35 of zo. Maar dat gebeurde niet op zomaar een willekeurige dag, nee, het was precies 911 dagen voor dat vreselijke Amerikaanse gedoe van 9-11. Dat kan toch geen toeval zijn? Het uitblijven van iedere reactie van de busmaatschappij bevestigt mijn ijzersterke vermoedens. Zeker honderd postzegels aan verspild, om over de enveloppen nog maar te zwijgen.
Nederland is doordrenkt van terrorisme en dergelijke zaken. De hele wereld weet dat, behalve wij. Ik zei het u al eerder. Wij zijn vooral bezig het samenleven zo overzichtelijk mogelijk te houden voor onszelf. Kijk om je heen en zoek de doorzonwoning van het mid-dertigersduo: die hebben niets voor de ramen, dus je overziet in een oogopslag de hele benedenverdieping. Het is bijna leeg, geen gedoe aan de muur, alles strak en in balans. Zou je denken, want op beide nachtkastjes liggen de slaappillen en de antidepressiva. Dat is Nederland ten voeten uit. En wij maar genieten van de leegte.
Een vooraanstaand massapsycholoog schreef onlangs dat Nederlanders een plafond hebben bereikt. Er is niets meer te wensen. We hebben alles al. Maar hoe kun je genieten van wat je hebt als je nooit eens iets níet hebt? Zo ongeveer vatte die psycholoog het Nederlandse gevoel samen. De oplossing, aldus diezelfde man, heeft het Nederlandse volk, ingegeven door verveling, gevonden in het zoeken van de splinter in het oog van de ander. Ik begreep er aanvankelijk niets van, totdat ik het een en ander natrok en tot de ontdekking kwam dat die massapsycholoog een geboren Zwitser met een Nederlandsklinkende naam was. Dat was -zeg maar- de Zwitserse inzending voor het ludieke mondiale spelletje 'Dijkje Dissen'. En het ergste is: heel Nederland gelooft zo'n kwast. We worden er allemaal nog navelstaarderiger van en dat zorgt voor nog meer armslag voor bandieten, terroristen en bommenbouwers. Echt, ik voel me soms net een malloot die gelooft in samenzweringen en dat soort hitsigheid. Om gek van te worden.
Vlaamse lezers die zich met deze column een beetje tekort gedaan voelen, kan ik geruststellen. Bij jullie is alles nog veel erger, want leg mij maar eens uit waarom de top van de Lommelse hormonenmaffia precies twee dagen voor aanvang van de Waalse Pijl is vrijgelaten. Want het is natuurlijk wel heel toevallig dat Johan Museeuw die koers heeft gewonnen en na afloop stond te grazen in een weiland, zoals op een lokale internetnieuwssite te zien was. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de optelsom van initialen van alle Vlaamstalige ministers bij elkaar, die tezamen een schokkende zin opleveren: 'Walen zijn werkschuw en kosten de gemeenschap alleen maar geld'. Maar pas op, want als je Vlamingen iets te hard de waarheid zegtTERUG