Omdat de politicus wilde laten zien dat hij ook zichtbaar blijft
na de verkiezingen, zat hij die middag aan een schakeltafel in een buurthuis
om te luisteren naar bewoners die een klacht hadden over de verplaatsing van
een bushalte. Gelukkig was er een cameraploeg bij, zodat hij in ieder geval
nog een slap puntje kon maken op televisie, maar echt blij werd hij niet van
de nieuwerwetse middagbesteding van de hedendaagse policitus. Regelmatig verzuchtte
hij dat het vroeger beter was. Toen zat hij een beetje op zijn kamer in Den
Haag, liep eens wat door de wandelgangen en discussieerde met collega's op een
beschaafde en gemoedelijke manier. Lange dagen, dat wel, maar aanmerkelijk minder
vermoeiend dan dagdelen leuteren met het kiesvolk, dat nooit tevreden is en
alle schuld op de overheid afschuift. En dan had de politicus ook nog eens last
van een gebrek aan X. Dat was het ergste van alles. Nogmaals, dat was echt heel
erg.
Vroeger genoten politici nog enig respect van het volk, maar sinds de Eerste
Algemene Debiliseringsgolf, waar we nu middenin zitten, gaat het bergafwaarts
in Nederland. Een politicus met een lage X-waarde kan het shaken. Als je niet
op z'n minst flex rapt, beatboxt of meeschudt in een bubbling-onderonsje zakt
je partij als een baksteen in de peilingen. Niet langer wordt gekeken naar de
kennis en kunde van een bestuurder maar naar de kekke combi van uitstraling,
inleving en vlotheid.
Zij van die ene club is weliswaar leuk om te zien, maar ze praat met haar kaken
op elkaar alsof ze eten in haar wangen bewaart. Associatie: hamsteren, en dat
is niet goed voor een politicus die zegt dat met elkaar delen een groot goed
is. Kortom: de X onder druk, water bij de wijn en mensen herkennen de partij
niet meer. Nederland wordt bestuurd door een samenraapsel van X-gerelateerde
uitvindingen. We hebben een koelkast, een pinokkio, een ijskoningin, een vrijgezel,
een lekker draaikontje, een autoverkoper, een muppet, een tovenaarsleerling,
een gansje dat met haar linkerpootje trekt, een stijve hark, een typische Groninger
en een excuusvrouw, -neger en -verhalenverteller.
De ene lacht alsof het uit zijn tenen moet komen, de ander kijkt alsof hij zijn
eigen verhaal niet gelooft en van een derde wordt gezegd dat hij nog steeds
met zijn muis naar het beeldscherm wijst. Dossierkennis is zo 2001 en diplomatie
is zo suf, daar red je 't gewoon niet mee, weet je.
Welkom in Nederland, waar de koning steevast met een zonnebril boven op zijn
hoofd rondloopt. Het schijnt dat iemand hem ooit heeft gezegd dat hij daarmee
zonne-energie verzamelt om zijn hersenen te laten werken. Ook dat is enorm X,
want nogmaals: het heeft niets met intelligentie te maken.