Ze komt niet vaker bij voorleesavonden van beginnende auteurs, maar deze avond zit ze wel mooi naast Mathieu. Hij zag haar binnenkomen en had in een reflex zijn jas van het naastgelegen stoeltje gepakt. Dat merkte zij op, waarna ze elkaar aankeken en zij het niet kon maken om ergens anders te gaan zitten. Toen ze eenmaal zat, had hij het haar bij wijze van openingszin gevraagd. Of ze vaker bij voorleesavonden kwam.
Het licht in het zaaltje is gedimd maar er is wel een felle spot gericht op het literaire spreekgestoelte; een gestoffeerde barkruk met daarnaast een lullige schemerlamp en een tafeltje met glaasjes water. Er wordt muziek gedraaid van een chillout cd. Wachten heeft wel eens prettiger geklonken.
"Ik kom hier in principe zelf ook bijna nooit", hoort Mathieu zichzelf zeggen. Het meisje knikt even en gaat verder met het indringend bestuderen van de flyers die op het tafeltje liggen. Stik, denkt Mathieu, wat een domme opmerking. Wat bedoel ik in Godsnaam met 'in principe bijna nooit'? Is dat soms? En als het soms is, wat voor principe zit daar dan achter? Hij kan zich wel voor de kop slaan. Teleurgesteld in zichzelf pakt hij ook een flyer en leest dat er volgende week een dagcursus klankschaalbespelen plaatsvindt. Mathieu vraagt zich af wie 'lekker bezig wil zijn met klankschalen' en wat voor mensen 'iets nieuws willen ontdekken dat helemaal aansluit bij de snelle samenleving van tegenwoordig'. Dat zijn vast figuren die hopen op de ontdekking van hun oerklank of een rustgevende trilling in het middenrif tijdens het luisteren naar chillout cd's. Mathieu overdenkt hij de mogelijkheid om volgende week in een wit gewaad naar de dagcursus te gaan. Als swami Steigerende Pony, of zo. Om die freaks te stangen. Hij moet er bijna hardop om lachen, maar houdt zich in.
"Dat geef ik", zegt het meisje terwijl ze naar de klankschalenflyer wijst. "Iets voor jou? Het is echt interessant, hoor." Mathieu lacht schaapachtig en zegt dat hij er serieus aan dacht om mee te doen. "Leuk", zegt ze, "dat is dan geregeld."
Dan begint het voorleesprogramma. De eerste schrijver leest een hilarisch verhaal voor over een slapjanus die in zijn eigen valkuil valt, de tweede over de zwakte van het mannelijke geslacht en de derde heeft een boeiend verhaal over gemiste kansen. Mathieu hoort er niets van; hij is druk met het nadenken over hoe hij zich onder die klankschalencursus uit kan kletsen.

TERUG