De dames en heren van glazen-bollenclub 'Ik zie ik zie wat jij
niet ziet' hebben afgelopen weekend weer gezellig in de bol gekeken. Dit alles
natuurlijk in het kader van het naderende nieuwe jaar. De veertig leden van
de Helpmanse vereniging tuurden van 's morgen half elf tot 's avonds kwart over
tien in de weerkaatsing van het tl-licht van zalencentrum De Roedehof aan de
Helperzuidsingel. Het was een geconcentreerde bedoening die in absolute stilte
plaatshad, maar toen om half elf 's avonds de voorzitter van de vereniging het
woord nam, zat de stemming er al goed in. Dat dit voornamelijk te danken was
aan de eerste versnapering van de avond liet eenieder wijselijk in het midden.
Het was noch de tijd, noch de plaats, noch de situatie om dat soort zaken aan
de orde te stellen.
Mevrouw Tjas en haar twee dochters die erg op haar lijken, zorgden ervoor dat
de aanwezigen een tweede glaasje voor zich hadden staan, toen voorzitter Kees
Gouda met rode konen meedeelde dat het doorging. "Het gaat door,"
schreeuwde hij blijmoedig. Hier hoorden wij het gesis van 'yes' en elders deelden
mensen high-fives uit. Gelukkig, zo was de teneur het best te omschrijven, het
gaat door.
De voorzitter onderbrak het rumoer met de opmerking dat het nieuwe jaar 'in
ieder geval ook nog eens machtig interessant' zal worden. Ook nog, dacht een
aantal. De stemming werd er niet minder om. Sommigen overliepen in hun hoofd
nog even wat ze konden verwachten. Er komt een nieuw jaar en dan ook nog eens
een heel interessant nieuw jaar. Prachtig, wat een uitkomst van zo'n dagje inspannend
kijken in een glazen bol.
Enkele mensen wilden op de avond klinken, maar Gouda hief zijn arm en maande
de zaal tot kalmte. "Ho ho ho," sprak hij, "het is nog niet alles."
Ineens was er de stilte weer, die de hele dag al had geklonken in De Roedehof.
Leden van de club keken elkaar vreugdevol en toch ook licht ontzet aan. Wat
gebeurt ons nu? Komt er nog meer? Gouda bemerkte de spanning en als een ware
volksmenner pauzeerde hij om zich daarna op te richten. Met veel bravoure en
met gespreide armen sprak de voorzitter: "Het nieuwe jaar dat komen gaat
en dat machtig interessant belooft te worden, heet 2006."
De handen gingen de lucht in. Dat was nog eens een mooie apotheose! Hosanna,
klinkende glazen. Hosanna, op de toekomst. Hosanna, op onze bollen.
Ik zat er bij en begreep er niets van. Maar ja, het was wel gezellig en dat
is ook wat waard tegenwoordig.