Zelfs als we met z'n allen naar het einde der tijden rennen en opblazen, vernietigen en democratiseren tot we een ons wegen; de kranten volstaan met decadente analyses over de zelfreinigende werking van terrorisme, de goedheid van de Onzen en het kwaad van de Hunnen; zelfs als we weten dat het steeds warmer wordt, de aarde uitgeput raakt, we geen idee hebben wat men in ons dagelijks brood stopt om het langer vers te laten lijken en zelfs als de wereldwijde tegenstellingen steeds scherper worden, iedereen voor zichzelf moet leren zorgen omdat er geen gemeenschapszin meer wordt geboren, behalve bij de tegenstanders, die daarom gevaarlijk worden geacht, ja, zelfs als je dat allemaal beseft, moet je af en toe je rug recht houden en zeggen: die fietsenmaker van tegenwoordig, dat is een smeerlap van de ergste soort. Een nietige uitvreter, een Farizeeër, een vieze rat, een Loopjongen van de Helbewoner, kortom: een figuur die het eerst op de brandstapel moet als het echt misgaat.
Laat je je band plakken bij een fietsenmaker, dan zegt deze smeerpijp steevast: "Mocht het niet te repareren zijn, mag er dan een nieuwe binnenband om?" Zeg je nee, dan is er niets aan de hand, zeg je ja, dan kom je terug en vind je je fiets met een nieuwe binnenband, met om het stuur -als proeve- de oude binnenband die grote scheuren en gaten vertoont. Ook al heb je een gloednieuwe fiets, is je band nog nooit eerder geplakt en heb je bij wijze van spreken alleen nog maar met je fiets naar de fietsenmaker gefietst, zelfs dan knippert de verrader niet met zijn ogen en zegt hij dat het jouw vorige binnenband is. Zeg 't maar: wat kun je dan beginnen, als kritisch consument die het goed bedoelt met de wereld? He-le-maal niks! En die achtelijke hork lacht achter je rug in zijn vetzwarte vuistje. Dát is de wereld van tegenwoordig. En dan zijn er nóg mensen die zeggen dat het wel goed komt. Ja, zonder fietsenmakers. Dan wel. Eerder niet.

TERUG