26 augustus
Zuidermaan festival
Platformtheater Groningen
beoordeling: 8,7

En daat stond DJ Andy Knopfen dan, met z'n twee homoseksuele platenkoffers ("Goh, kek zeg, die bloemen") om twee uur 's nachts in het Platformtheater. Lekker druk, goeie sfeer en collega's die rof aan het spinnen waren. DJ Porno stond strak te draaien en hield het tempo goed vast. Ondertussen stond ik mijn imago op te vijzelen bij de vrouwen, waaronder mijn stille liefde die niet wist dat ik DJ Andy Knopfen heette en dus niet speciaal voor mij gekomen was. Geeft niks, met een koptelefoon schuin op mijn hoofd zie ik er toch onweerstaanbaar uit.
Nadat collega Porno me had meegedeeld dat mijn tijd gekomen was, startte ik mijn set met ongekend veel lef: Loveparade van Jeans Team, in een strakke remix met een vet knikje in het midden. Gelukkig zag ik dat het dansvolk de draad moeiteloos oppikte en dus ragde ik nog even door in het Germaanse segment: EgoExpress, DJ Koze, Carsten Jost, Gebrüder Teichmann (Alles auf Rot, zwaar onmak) en Thomas Brinkmann. Tussendoor nog wat dope sjizzle van Bio Bonsai en Reznicek gemixt met minimal techno van Auch en Baier/Box. Het was warm en dat was een goed teken, vooral omdat twee bevallige hopsasa-meisjes tijdens mijn set Duitse chocolaatjes uitdeelden in het publiek. Ideetje van Da Knopf zelf! Ik vind: het publiek moet het goed hebben. En het lukte: het werd er alleen maar heter van, helemaal toen ik tijdens mijn draaitafelwerkzaamheden ook nog bezoek kreeg van de chocoladies die me zonodig onzedelijk moesten betasten en zoenen en dergelijke. Kortom, ettelijke hoogtepunten later was het de tijd voor spinrakker AndyJay die het draaien opvat als topsport en de schuifjes heen en weer beukt alsof dat niet anders kan. Erg heftig!
Het was nog lang onrustig in het Platformtheater, maar daar had ik verder part noch deel aan, want na drie biertjes en wat slappe ouwehoertjes hier en daar, ben ik naar huis gegaan. Maar niet voordat ik moest concluderen dat mijn gewaardeerde collega Pablo Discobol het focking dak van het Platformtheater probeerde te blazen. Op de terugweg naar de Knopfen Bedstee klonk het als een onderwaterfilm in mijn hoofd, zo hard had die Bol de schuiven opengebatst. Maar toch was het zwaar Hammer! En dat is ook wat waard.

4 augustus
Verkikkerd feest
Puddingfabriek Groningen
beoordeling: 8,3

Naar aanleiding van een feest van een paar maanden geleden mocht dansking Knopfen opnieuw opdraven voor een gave afsluiter van een groot feest, dat door een groep vrienden en vriendinnen was georganiseerd. De ene was ooit jarig, de ander net afgestudeerd, de derde had een baan; kortom, genoeg reden voor een goede pahdy.
Er was een band ("dan komt er nu een nummer waarin we zo hard mogelijk proberen te spelen"), een loterij met weetjes ("er zijn meer dan 800 verschillende kikkers") en toen mocht DJ Andy Knopfen plaatsnemen achter de hem zo vertrouwde knoppen van de Puddingfabriek.
Omdat de aanwezigen voornamelijk door de band heen stonden te ouwehoeren, leek het me handig rustig te beginnen: ik nam aan dat de loterij eerst nog uitvoerig moest worden besproken, voordat er gedanst ging worden. Meestal komen de echte dansbeesten vanzelf langs om te melden dat men wil swingen. Nou, en ze kwamen langs, de feestvierders! In groten getale stonden ze bij de draaitafels om vragen te stellen. Het leek wel een filosofiecongres.
Mooie vragen: "Ik ben 20 en mijn vriendin is 34. Heb je iets wat wij allebei leuk vinden?" en "Leuk hoor, al die disco, maar heb je niet iets dat swingt?" en meer dan eens werd ik in verlegenheid gebracht omdat ik die nieuwste liedjes van Mucky P, Timmy T feat. Kaleesha en P Squad niet ken ("Nooit van gehoord? Het is echt de hele dag op de radio!"). Alsof dat dan niet genoeg is.
Het hoogtepunt was een kort college dat ik kreeg van een feestganger over de opbouw van 'een avond zoals deze'. Ik moet naar een climax toewerken, dat volhouden zodat de mensen echt lekker los kunnen en daarna 'kan je wel weer van dit soort muziek gaan draaien om het af te bouwen.'
Ik heb de gratis adviezen van deze Tiësto ter harte genomen en inderdaad, het werd beter: Let's all chant, Knock on wood, Jive talkin', even reggae tussendoor omdat die leuke pahdy-babe het zo aardig vroeg, natuurlijk Disco Inferno, The only way is up, One step beyond, Ring my bell, 1999, D.I.S.C.O. en Don't let me be misunderstood.
Aan het einde van de nacht, toen de aanwezigen wat rozig en aanhankelijk werden, heb ik een zwoel setje all-time-glijers gedraaid, met het wonderschone Endless love van Lionel Ritchie en Diana Ross als absolute uitsmijter. Het werd een enkeling duidelijk teveel. Deze mensen vonden geborgenheid bij elkaar op de dansvloer. Lekker schuifelen, zoals vroeger. Een hartverwarmende aanblik, dat mag u best weten. Want hoe je het ook wendt of keert: je bent toch met mensen bezig, ook al is het basismateriaal van vinyl. Dat maakt het werk van DJ zo mooi.
Bij thuiskomst vond ik twee slipjes tussen mijn LP's. De eerste was roze en tamelijk bezweet, de andere zat nog in de verpakking. Gekocht bij Hunkemöller, duidelijk door een vrouw met smaak en klasse.


29 juli 2006
UK 35 jaar seventies-party
Puddingfabriek Groningen
beoordeling: 8,5

De Groninger Universiteitskrant (UK) bestaat 35 jaar en 'dus' komt er een seventiesparty. Logisch natuurlijk dat partykoning Knopfen wordt gevraagd dit gewaagde thema muzikaal vorm te geven. Ik begon relaxed omdat de mensen altijd pas komen als het feest al een uur aan de gang is. Ik maak van de gelegenheid gebruik en ga een beetje stunten. Even kijken wat lukt en wat kan, zodat ik dat in het Andy Logboek (*) kan noteren.
Ik stuntte met Elvis Costello's You belong to me (kwam lekker door, hou ik erin), Status Quo (goeie reacties van ouwe rokkers, liedjes zijn iets te lang dus hooguit leuk voor helemaal aan het begin. Mensen die heel vroeg op een feestje komen, pikken vaak alles van de DJ. Meestal komen ze ook nog even op de actie af en maken ze een praatje. Dat gebeurde ook tijdens het UK 35 jaar seventies feest). Trio's Dadada gemixt met radioverslagen van de WK van 1974 deed de wenkbrauwen fronsen. Goeie gimmick, vet lachen.
Om een uurtje of half elf ging het volk langzaam 'in de heup'. Echt dansen was het niet, maar Michael Zagers' Let's all chant zorgde voor de eerste dansrimpeling van de avond: zes mensen hieven de handen boven het hoofd, alsof ze regen wilden.
Omdat de drank gratis was, werd er rond de klok van half een toch flink geswongen. De basis-disco deed het prima met intermezzo's die de handen op elkaar kregen: De Chinees doet veel meer met vlees en natuurlijk de tune van Stuif 'es in. Dat is pure magie. In mijn DJ-loopbaan heb ik nog nooit mensen zo eenduiding zien reageren als op die tune.
Vanaf half drie waren alleen nog de die-hards aan het dansen. De rest was omgevallen of ingestort. De freaks wilden heftig spul, dus kwam de Grossenhosen remix van Tipsy langs, waarna de lekkere drum 'n bass zijn intrede had gedaan. Het laatste zweet werd verspeeld in een lekkere set pingponghouse met jungle-invloeden van Scanner en Breakbeat Era. Toen moest de kassa worden opgemaakt en eindigde de avond met het wonderschone Thank you for the music van Abba.
Toen ik een kwartiertje later thuiskwam, zag ik dat alle Andy Knopfen-stickers op zijn. Die waren dus geliefd bij het UK-volk. Of er nog nieuwe 'Kraft dürch Käse'-stickers worden gemaakt, is nog even afwachten. Misschien is de wereld nu meer toe aan Andy Knopfen-muismatten.

(*) In het Andy Logboek hou ik de verzoekplaatjes en de succesjes bij. Als er bijvoorbeeld vrouwen bij mijn draaitafelgebeuren komen vragen of ik 'dat ene liedje van George Baker' heb, en ik heb het niet, dan is dat niet goed. Want zo'n vrouw wil tenslotte ook de avond van haar leven hebben.
Is het een erg leuke vrouw, dan vraag ik of ik haar telefoonnummer mag hebben zodat ik haar kan bellen als ik weer ergens moet draaien. In die gevallen zorg ik er altijd voor dat ik de verzoekplaat bij me heb. Een stukje serviceverlening, als het ware. Je bent als DJ immers met mensen bezig, ook al is het basismateriaal van vinyl.